از میان شاخص های فنی فوق، ویسکوزیته، نقطه اشتعال بسته، نقطه ریزش و چگالی به خواص فیزیکی روغن ترانسفورماتور مربوط می شود. سه شاخص اول عملکرد قبلاً به عنوان شاخص‌های مهم عملکرد معرفی شده‌اند. دلیل تعیین نقطه اشتعال بسته این است که دقیق تر و معنادارتر از نقطه اشتعال باز است. نقطه اشتعال معمولاً 10 درجه بالاتر از نقطه اشتعال بسته است. دلیل تقسیم روغن به سه دسته مربوط به روغن سوئیچ فشار قوی و روغن عایق برای مناطق سردسیر است.
1. ویسکوزیته
اندازه گیری ویسکوزیته با استفاده از ویسکومتر لوله شیشه ای انجام می شود. این اندازه گیری نزدیک به استاندارد است، با استفاده از واحدهای ویسکوزیته سینماتیکی 10-6m2/s یا سانتی متر به عنوان واحد، و اندازه گیری بر اساس تعریف مطلق ویسکوزیته است. در مقررات فنی، دمای اندازه گیری ویسکوزیته برای یک نوع روغن 15- درجه و 40 درجه است. نقطه ریزش روغن کلاس II و روغن کلاس III به ترتیب -45 درجه و -60 درجه است.
سرعت کاهش ویسکوزیته روغن با افزایش دما به ترکیب شیمیایی روغن بستگی دارد. برای اطمینان از اینکه ویسکوزیته روغن در دماهای پایین از حد مشخص شده تجاوز نمی کند، برای سه نوع روغن محدودیت دمای پایین برای ویسکوزیته تعیین شده است. دمای حد مجاز برای روغن نوع یک 15- درجه است در حالی که دمای حد برای روغن های نوع دو و سه کمتر است. این استاندارد حد پایین‌تری را برای ویسکوزیته مشخص نمی‌کند، زیرا حداقل حد برای نقطه اشتعال بسته تعیین می‌کند که روغن با کمترین ضریب ویسکوزیته قابل استفاده نیست. به طور مشابه، از آنجایی که مقدار حداکثر ویسکوزیته مشخص شده است، نقطه اشتعال بسته روغن ترانسفورماتور نمی تواند بسیار بیشتر از حداقل مقدار مشخص شده باشد.
پالایشگاه ها هنگام انتخاب روغن پایه برای پالایش روغن ترانسفورماتور، تمامی این الزامات را بر اساس مهارت و تجربه خود در نظر می گیرند و به این ترتیب بهترین ترکیب را به دست می آورند. روغن عایق مورد استفاده در تابلو برق یک نیاز مهم دارد که عبارت است از ایجاد قوس الکتریکی در هنگام قطع شدن مدار. این امر مستلزم آن است که روغن به سرعت در شکاف بین کنتاکت های کلید قطع شود، بنابراین روغن باید ویسکوزیته بسیار پایینی داشته باشد. این یکی دیگر از دلایل اصلی تعیین الزامات فنی برای روغن های کلاس II و کلاس III است. برای این دو نوع روغن، ویسکوزیته پایین مهمتر از نقطه اشتعال بالا است، که توضیح می دهد که چرا نیاز به نقطه اشتعال بسته آنها کمتر از روغن های مشابه است.
2. نقطه اشتعال بسته
همانطور که قبلا ذکر شد، دلیل تعیین نقطه اشتعال بسته اطمینان از عدم از بین رفتن محیط خنک کننده پس از چندین سال است. برای ترانسفورماتورهای توزیع بدون قاب ذخیره روغن، تلفات روغن ترانسفورماتور بسیار زیاد است. این ترانسفورماتورها بیشترین سطح روغن در معرض هوا را دارند که می تواند باعث از بین رفتن مصرف سوخت شود. البته این ترانسفورماتورها راحت ترین نصب و فراموشی هستند، اما اگر به مدت طولانی به هدر رفتن روغن ترانسفورماتور ادامه دهند، در نهایت خطر آشکار شدن سطح روغن سیم پیچ را به دنبال خواهد داشت.
برای اندازه گیری نقطه اشتعال بسته روغن می توان از ابزار اندازه گیری Binsky Martins استفاده کرد. نقطه اشتعال دمایی را فراهم می کند که در آن گازهای قابل احتراق ساطع شده توسط روغن ترانسفورماتور می توانند به طور کامل در فضای بالای سطح روغن جمع شوند و پس از مواجهه با شعله باز "فلش" بزنند.
3. نقطه ریختن
در بسیاری از مقررات فنی، حداکثر نقطه ریزش یک نوع روغن 30- درجه است، زیرا این دما نشان دهنده حداقل دمای محیط برای عملکرد تجهیزات الکتریکی است. به طور همزمان انواع دوم و سوم روغن ها را با دمای نقطه ریزش 45- و 60- درجه لیست کنید که مخصوص مناطق سردسیر طراحی شده است.
4. تراکم
دلیل تعیین حد چگالی روغن، جلوگیری از احتمال شناور شدن یخ بر روی سطح روغن به دلیل افزایش چگالی روغن در دماهای پایین است. حداکثر چگالی روغن در دمای 20 درجه 0.895 گرم بر سانتی متر مکعب است و این اطمینان را می دهد که وقتی دمای روغن به زیر 20- درجه می رسد، چگالی روغن از چگالی یخ بیشتر شود. بدیهی است که اگر یخ در روغن یخ می زند، بهتر است تکه های یخ را در انتهای مخزن نگه دارید تا مانع بزرگی وجود نداشته باشد.
