اگرچه خنک‌سازی سیم‌پیچ‌های ترانسفورماتور نشان‌دهنده مهم‌ترین جنبه طراحی عملکرد حرارتی ترانسفورماتور است، تلفات قابل‌توجهی که در سایر اجزا ایجاد می‌شود را نمی‌توان نادیده گرفت. در میان همه این مولفه ها، بحث هسته آهنی بیشترین معنا را دارد. در هیچ استاندارد بین المللی محدودیت حداکثر افزایش دما برای هسته های آهنی مشخص نشده است. البته یکی از دلایل این امر محدودیت شرایط واقعی است. نقطه داغ هسته آهنی معمولاً در یک منطقه قابل دسترسی قرار ندارد. به عنوان مثال، در ساختار هسته آهنی سه-سه فاز، نقطه داغ هسته آهنی ممکن است نزدیک وسط اتصال بین ستون میانی و یوغ آهنی ایجاد شود. دمای هسته آهنی را فقط می توان با استفاده از ترموکوپل ها یا دماسنج های مقاومتی اندازه گیری کرد. با این وجود، دستیابی به آن از نظر تئوری دشوار است و دقت نتایج اندازه گیری تا حد زیادی به موقعیت بدنی که توسط این دستگاه های اندازه گیری دما تنظیم شده است بستگی دارد. راه حل این مشکلات در EN60076 این است که تصریح کنیم که افزایش دمای هسته آهنی، اتصالات الکتریکی یا قطعات فلزی نمی تواند به سطحی برسد که باعث آسیب به اجزای مجاور و پیری انتقال روغن شود. این تنظیم منطقی است زیرا دما در همه این مکان ها نمی تواند به اندازه ای بالا باشد که به هسته آهنی، نوار فولادی، اجزای فلزی یا حتی سرب های مسی آسیب برساند، که عمدتاً به دلیل خطر آسیب به برخی مواد در تماس با این اجزا است، مانند عایق کاغذ، روغن ترانسفورماتور و غیره. بنابراین، "آسیب رساندن به اجزای مجاور" معمولاً به معنای گرم شدن بیش از حد عایق است. اگر از نمونه برداری برای آنالیز گاز محلول در تست افزایش ترانسفورماتور استفاده شود، وجود گرمای بیش از حد عایق را می توان تشخیص داد.
معمولاً خنک‌سازی هسته آهنی از طریق گردش طبیعی روغن حاصل می‌شود، حتی زمانی که سیم‌پیچ از روش خنک‌سازی قوی روغن استفاده می‌کند. مقدار حرارتی که باید دفع شود به درجه مواد نوار فولادی الکتریکی و مقدار چگالی شار مغناطیسی بستگی دارد. با این حال، برای هسته های آهنی با حداکثر عرض هسته کمتر از 600 میلی متر، سطح هسته آهنی معمولاً برای انتقال مستقیم گرما از هسته آهنی به روغن اطراف کافی است. با توجه به تناسب معکوس بین نسبت سطح هسته آهنی به حجم هسته آهنی و قطر هسته آهنی، فراهم کردن شرایط خنک کننده کافی برای هسته آهنی به جنبه مهمی تبدیل می شود که در طراحی ترانسفورماتور زمانی که اندازه آهن از مقدار فوق بیشتر شود باید در نظر گرفته شود.
با توجه به مسئله اصلی مربوط به گرمای بیش از حد عایق، برخی از کاربران تصریح کرده اند که حداکثر دمای روی سطح هسته آهنی نباید از حداکثر دمای مجاز توسط سیم پیچ تجاوز کند. برخی از کاربران نیز با دیدگاه زیر موافق هستند، یعنی در یک هسته آهنی بزرگ، دمای نقطه داغ در یک منطقه محلی دور از عایق می تواند به 130 درجه سانتیگراد برسد. مبنای اجازه دادن به چنین دماهای بالایی این است که در محدوده کوچکی از مناطق با دمای بالا، روغن ترانسفورماتور در تماس با آن به طور قابل توجهی تجزیه نمی شود و خنک کردن هسته آهنی بزرگ یک مشکل به خصوص دشوار است. البته در اجرای عملی چنین مقرراتی نیز مشکلاتی وجود دارد.
